Yine acıyor ruhum, yitirdiklerimin ardından bakarken.

Sarıp sarmalamaya çalışırken yaralarımı yine kanadı, yine yaralandı, yine beni dinlemeden gelip kanattın.

Aşk acısı hiçbi acıya benzemiyor, yakıp kavuruyor insanın kalbini, ciğerlerini taa derinini.

Başka acılar zamanla geçiyor ama sen zamanla geçmiyorsun, aksine gün geçtikçe benimde engel olmama ragmen çoğalıyorsun.

Sardın şimdi tüm bedenimi ruhumu.

Kaçıncı defa kendime yeminlerim ve kaçıncı korkularım bitti deyip tekrardan şekillenen.

Başka tenlere sığınışlarım, sadece bir anlıkta olsa kaybettiğim seni hissedebilmek yaşayabilmek uğruna.

Ve her içtiğim kadehte biraz daha sana yaklaşmam.

Sanki boş bardakla değilde seninle tokuşturuyorum kadehimi.

Senin olduğun şehirden kaçışım bile işe yaramıyor, nereye girsem benimle geliyorsun.

Sensiz bedenime düşen ağrılarım, eklemlerime düşen çekilmez sızılarım ve uyku arası sıçramalarım.

Bende senin gibi tırpanlayabilsem umut başaklarımı, belki belki bu kadar acımaz canım.

Herşeye rağmen;

Varsın olma sen yanımda, yinede büyüyorsun içimde.

Varsın olma sen yanımda, yinede güzel dualarım sana.