ANA KOKUSU

Yine ağabeylerimin ablalarımın olduğu okula gelmiştim. Onların okuldan çıkış anları benim neşe dolu anlarımdı.

Onlar çıktıklarında bende onların arasına karışıyordum. Beni de büyük sansınlar diye.

Artık yaşım eriyordu okula gitmeye.

O kadar mutluydum ki anlatamazdım.

Akşam babamın gelmesini iple çekiyordum.

Neden mi?

Çünkü babam geldiğinde okul eşyalarımı almaya gidecektik.

İşte, babam geldi okul için alacaklarımızı aldık.

Biz alış verişteyken annemde komşuya  gitmişti. Zaman geç saat olmuş ama annem gelmemişti. Bende annemin yanına gitmek için evden çıktım. Aynı bina içindeydi gittiği komşumuz.

Bir hamlede üst kata  çıkmıştım zile bastım.

Zile ısrarla basmama rağmen açan olmadı. Kapıya vurmamla kapı kendiliğinden açıldı.

Kapidan kafamı içeri doğru uzattım, biraz da korkmuştum. Annem yerde yatıyordu. Yanına gittim seslendim ama o cansız yatıyordu.

Birden çığlık attım. Bağırmamla tüm apartman koştular bana doğru. Herkes şaşkındı. Bir süre sonra anbulans sesleri sokağı  kaplamıştı.

Annem artık gitmişti. O artık sabahları nazlanmamı yatakdan kalkarken görmeyecekti. Saçlarımı örmeyecekti.

Nasıl kuzu annesinin kokusu nerde olsa duyar, bende her yattığımda yalnız yatağıma rüyalarımda kokusunu duyuyorum annemin.

Şimdi olsa hiç üzermiydim anne mi? Sokakta görüyorum çocuklarının ellerinden tutup okula gelen anneleri. Öğretmenimi çok sevmem belki bundan. Annemin yerine koymam belki de.

Annenelerimiz nerde olursa olsun kokuları, gülen gözleri hep yavrularıyla..

Büşra Olcaytürkan